Recomienda Los Jardines de Bardolín a tus amig@s

sábado, 19 de marzo de 2016

Capítulo 34

- ¿Sabes de quién me estaba acordando? - dijo ella después de un largo silencio. El Sr. Emilio Villafranca levantó la mirada del libro que tenía en frente y la miró cavilando un poco. Se mantuvo en silencio unos segundos, pero al ver que su esposa ni siquiera alzó la mirada de la taza de café en la que parecía estar absorta, regresó su mirada a su lectura. 

- Recordaba a la come cerezas - continuó por fin ella, sin apartar la mirada de su taza. Villafranca levantó de nuevo la mirada y la observó con curiosidad un momento. ¿A que vendría que de pronto ella la recordara? Su mente giró con prisa y se detuvo en un recuerdo. Un recuerdo de abril, hubiera dicho él. Un recuerdo que le vino en mente por estar en los primeros días de ese mes.  Arqueando las cejas se incorporó en su silla dejando el libro sobre la mesa de jardín que tenía en frente. 

- Rosalía - le dijo por fin con su voz ronca -, la come cerezas cumple años mañana.  

- Sí - dijo ella bajamente, sin levantar la mirada de la taza. Se veía pensativa y nostálgica -. Tan buena muchacha. Es tan difícil creer lo que pasó esa noche. 

- Jmmm - bufó incomodo Emilio. A él también se le hacía difícil creerlo. ¿Pero en que momento pudo haber pasado aquello? ¿La come cerezas ebria? Nunca alcanzó ver a Adelaida llevarse una sola copa de licor a los labios. Por más que lo pensaba la recordaba era como a las demás señoritas, bebiendo del dulce cóctel que se había dispuesto para ellas esa noche. Lo único que se sabía era lo que decía su propio hijo y el par de amigotes con quien solía pasársela, perdiendo el tiempo. El que menos en gracia le traía era Oscar, el hijo de León Bardolín. Uno tan arrogante cómo el otro. Durante días después de esa noche, él mismo investigó, y no encontró a nadie que la hubiese visto ebria, sin embargo, aún así media ciudad creía que si lo había estado. Si el hijo del tan respetado Villafranca lo decía, no podía ser una falsedad. Pero él lo dudaba. Las únicas voces que lo aseguraban con certeza, eran la de Joshep y la  de sus dos amigos. Nunca tuvo la oportunidad de preguntárselo a Adelaida. El vendedor de frutas del mercado principal no la había visto más. El maestro de música y su amigo Carlos Borgoñez, quien le enseñaba piano a la pelirroja tampoco supo más de ella. Luego se enteró que se habían mudado al otro lado de la ciudad, pues la familia Castelán por el presunto comportamiento de su hija había caído en la desgracia social.

- ¿Qué será de ella? - al fin levantó la mirada hacia el rostro endurecido de su esposo, que parecía traspasarla con la mirada como si ella no estuviese ahí. 

- Espero que este bien - volvió a tomar el libro sobre la mesa y se recostó de nuevo en la silla sin abrirlo. 

- Recuerdo el día en que comenzaste a llamarla come cerezas - dijo ella risueña, el también sonrió -. Ese día teníamos cerezas aquí en casa y cuando las vio era como si hubiera visto un tesoro...

- Sí. Comió tantas que hasta se sintió mal después - Villafranca meneó la cabeza y abrió el libro y puso sus ojos en las líneas sin verlas. 

- Casi las acabó todas y cada vez que se comía una pedía perdón.

- No podía parar - sonrió él -. Qué lástima. Tan buena muchacha. Nos alegraba la casa cuando venía de visita - dijo luego de unos segundos, antes de buscar concentrarse de nuevo en la lectura que había interrumpido. 

- Sí, una pena. Aun me cuesta creerlo. Pero no creo que Joshep mienta sobre un asunto como ese. Tomando en cuenta que esa niña se desapareció de todas partes. Nunca se defendió, nunca dio la cara. Su silencio otorga demasiado. 

- Algún día sabré la verdad de lo que pasó - gruñó Villafranca con la mirada metida en el libro. 

- ¿Dudas de lo que dice Joshep? A mi me cuesta creer lo de esa muchacha, pero más todavía me cuesta creer que Joshep mienta al respecto. 

- Le doy el beneficio de la duda a todo, Rosalía. De las personas que estuvieron esa noche ante el supuesto comportamiento de Adelaida, de la única persona que no hemos escuchado la versión de lo sucedido es de ella. 

- Pero Emilio, si ella misma no la ha querido dar es por algo. 

- Sin duda que es por algo. 

- Le dará tanta vergüenza...

- O miedo - dijo él interrumpiendo. 

- ¿Miedo? ¿Qué quieres decir? ¿Que mi hijo la amenazó? - se puso ella a la defensiva. 

- No he dicho eso. Solo intento buscarle lógica al asunto - dijo Villafranca  comenzando a desear cambiar de tema. 

- Para mi es lógico que su silencio es lo que termina dándole la razón a nuestro hijo. 

- Nuestro hijo no estaba solo esa noche ¿recuerdas? A mi ver, no con las mejores compañías. En especial el hijo de León Bardolín. 

- Siento que estás queriendo inculpar a Joshep de algo que no puedo aceptar. ¿Pretendes decir que ellos le hicieron algo a Adelaida? ¿Qué por eso ella tiene miedo?  

- No digo que Joshep... pero no sé... No quiero que el hecho de que seamos los padres llegue a cegarnos de algo que no queramos creer. ¿Has visto lo extraño que está tu hijo desde entonces? Y lo que hace es un misterio para nosotros. Ahora dice que tiene planeado viajar a yo no sé donde con León Bardolín. 

- No es para menos que esté actuando extraño desde entonces - atacó la madre de Joshep -. ¿Olvidas que se iba a casar con ella? ¿No puedes pensar que nuestro hijo pueda estar sufriendo en silencio?

- Sufriendo con la hija de los Cautiño. 

- Estará intentando rehacer su vida. Y respecto al viaje me dijo que era algo relacionado con negocios. ¿A caso no vives diciendo que se la pasa perdiendo el tiempo con sus amigos? ¿No te alegra que esté pensando en relacionarse y hacer negocios? Los Bardolín son muy conocidos por sus grandes negocios - Rosalía estaba ofuscada por la posición de su marido. 

- ¿Negocios? Don Guillermo era el genio en ese sentido. Sus hijos no heredaron tal virtud. Poco sabes mujer de como están las cosas. Esa familia va camino al desastre económico. ¿Negocios? Habrá que ver que es lo que Joshep llama negocios junto a León Bardolín - se dispuso a ponerse de pie e irse adentro de la casa -. Viaje de negocios... viaje de negocios... yo voy a ir a ese viaje de negocios a ver que se traen entre manos. 

- Espero que lo apoyes, cuando descubras que solo quiere tener aspiraciones. 

- Si voy Rosalía es porque me interesa nuestro hijo y me preocupa que esté tomando un mal camino, que termine haciéndole daño a alguien, a él mismo más que a nadie, pero tampoco le voy a tolerar, ni menos aceptar que haga algo que no sea noble. Me tienen bien molesto todos sus misterios.

- Ya estamos discutiendo otra vez por Joshep... pero es mi culpa... por estar nombrando a la muchachita esa, que parecieras querer más que a tu propio hijo - dijo furiosa y adolorida con los ojos llorosos. 

- ¿Por qué no intentas comprender que lo que evito es ponerme una venda en los ojos? - se terminó de poner de pie decidido a alejarse hacia el interior de la casa -. Me importa nuestro hijo, tanto que no quiero cegarme. Porque si es cierto, es nuestro hijo, pero también conocimos a "la muchachita esa" como le acabas de decir y estoy seguro que en el fondo no lo puedes creer del todo. Algo no encaja. 

- Yo le creo a mi hijo - para Rosalía no había más nada que decir, aunque en el fondo de sí, tras de su enojo y orgullo, le daba la razón a su esposo. Él la miró unos segundos en silencio, respirando profundo, mientras ella miraba a lo lejos dejando claro con su actitud que la discusión para ella había llegado hasta ahí. La conocía bien, no le quedaba más que resignarse e irse de una vez a su habitación. Dentro de él, tanto como ella, existía miedo de que su hijo hubiera hecho algo indigno, y la única que le podía decir la verdad era Adelaida. Tenía que encontrarla y conversar con ella. Al llegar a la puerta se giró a mirar a Rosalía que estaba mirando aun entristecida hacia la nada, inmóvil. La miró unos segundos más y entró al final. Él entendía a su esposa, él quería lo mejor para su hijo también, pero sin embargo no quería evadirse de la realidad y después lamentarse cuando fuese demasiado tarde. Entró y cerró la puerta detrás de sí, silenciosamente.




Gaspar escuchó que alguien tocaba a su puerta, caminó hasta la entrada y la abrió para encontrarse con una mujer que le resultó conocida. Ella le sonrió en silencio y vio como por detrás de su hombro se asomaba una muy sonriente Adelaida con los ojos llenos de chispas de luz. Volvió a mirar el rostro a aquella mujer, y cómo era típico de sus expresiones, arqueó las cejas hasta arriba lleno de emoción al reconocerla.

- Betania - casi no le salió la voz. Le extendió los brazos y ella se le metió en el pecho cariñosamente. Tanto tiempo había pasado, pero el afecto conque la recibía hacía que el paso de los años fuese algo inexistente. Cómo si nunca se hubiera ido de Bardolín. A ella se le humedecieron los ojos de la alegría y se miraron en silencio unos segundos con tanto amor. En un silencio que decía más que mil saludos y mil bienvenidas.

- ¿Cómo has estado? - le dijo ella al fin.

- Cómo ves aun aquí en Los Jardines de Bardolín... - dijo el gran Gaspar escurriéndose una lágrima detrás de su sonrisa bonachona.

- ¿Dónde está Margot? - le interrumpió ella mirando hacia dentro de la casa - Me enteré que se casaron.

- Pues sí, cosas de la vida. Cómo que nuestro destino era estar juntos siempre - le respondió él aun lleno de emoción. Se giró hacia Adelaida y le extendió los brazos, la que en silencio con una sonrisa de un extremo al otro extremo de su cara pecosa, miraba la escena que tenía en frente. Ella lo abrazó y le estampó el sonoro beso en la mejilla, que ya era una costumbre darle.

- Hola Don Gaspar, le traje a mi mamá que quería verlos.

- Es una gran sorpresa - le dijo, luego mirando a Betanía continuó: Tú mamá es una gran amiga. Betanía, tu hija es una preciosura. Debes estar demasiado orgullosa de ella, aquí en Bardolín la adoramos.

Adelaida se ruborizó mientras su mamá la miraba con admiración. Que tan poco conocía a su propia hija, de la que todos le decían cosas tan buenas. Sí, en ese momento se sentía enormemente orgullosa de su pelirroja, como nunca en la vida. Gaspar dando un pequeño salto, se separó de ellas y salió de prisa hacia dentro de la casa, sin decir palabra. Betanía y Adelaida se miraron curiosas. De pronto apareció llevando a Margot con los ojos cubiertos con sus robustas manos, hasta la sala de estar.

- Pero... ¡Gaspar que sucede! - iba ella sonreída imaginando que tipo de broma ahora se le habría ocurrido a su esposo - Estoy ocupada, que se nos queman los panques.

El corazón de Betania se aceleró. No lo podía creer, tenía en frente a Margot, a su querida Margot. La vez que había traído a Adelaida por breve momento se preguntó que sería de ella, si aun viviría en el amable pueblo, lleno de veredas, pero tenía el alma en el suelo aún por lo que que había sucedido en la ciudad con su hija. Así como llegó, se alejó porque sentía mucho dolor, dolor contra ella misma y contra Adelaida. Vio a aquella mujer robusta, que muy risueña intentaba quitarse las manos de Gaspar de los ojos, hasta que por fin él las apartó. Margot miró a la mujer que tenía en frente, y se quedó petrificada, la reconoció en el acto, ni deparó que Adelaida estaba al lado. De igual manera que Gaspar ella le extendió los brazos y las dos se acercaron una a la otra para darse un amoroso abrazo. Comenzaron a llorar como chiquillas.

- Mi amiguita - le temblaba la voz a Margot -. La azabache.

- Ya ni tanto - le dijo ella aludiendo a que tenía muchas canas y su cabello no era tan negro como antes. Margot la miraba y la volvía a abrazar, no se lo podía creer. Pensó que nunca volvería a verla, después de lo de Mateo y la familia de este.

- ¡Niña! - Margot se volteó hacía la pecosa y la abrazó como a un peluche como siempre lo hacía - Disculpa que no... te había... es que tanto tiempo que... Ah tú mamá y yo eramos grandes amigas, siempre juntas. ¿Te acuerdas que te lo había comentado alguna vez?

- Sí recuerdo.

- Siempre los cuatro juntos - dijo Betania. Adelaida hizo un gesto de confusión. ¿Cuatro? ¿Quién era el cuarto?

- ¿Lo has visto? - le murmuró de cerca Margot a su vieja amiga - Está aquí en...

- Sí - asintió Betania.

- Dios - dijo Margot con los ojos abiertos a lo grande.

- Tenemos tantas cosas de que conversar... Mar, Mar... Adelaida me dijo que tienen una hija preciosa. Quiero conocerla.

- ¡Oh mi hija! Sí, no es porque sea mi hija pero es una princesa - sus mejillas rollizas se le pusieron coloradas.

- ¿Puedo ir por ella? - le preguntó Adelaida emocionada.

- Sí mi niña, vaya y búsquela. Ya sabes donde está metida.

Adelaida tocó la puerta de la habitación de Lili la que reconociendo la manera de tocar, se levantó pronto de su cama a abrirle contenta. Abrió la puerta de improvisto para encontrarse con una Adelaida con el rostro iluminado con una gran sonrisa, la que la tomó de una mano llevándola junto a ella.

- Ven quiero que conozcas a mi mamá.

- ¿Tú mamá? - la muchacha de ojos marrones se llenó de timidez antes de quedar  frente a Betania.

- Mamá, ella es Lilibeth, mi amiga y hermana - dijo muy honrada la pecosa.

- ¡Oh pero que linda esta niña! - la mamá de Adelaida se acercó a Lili, la que estaba ruborizada y casi inmóvil -. ¡Es idéntica a ti Margot, cuando estabas muchacha! ¡Es tu retrato!

- Mi hija es más bella que su mamá - dijo halagada la dulce Margot.

- Hola mucho gusto, soy Betania la mamá de Adelaida - le extendió la mano a Lili. La muchacha tímida, en el primer segundo no se movió.

- Vamos Galleta, dale la mano - la aupó con cariño el gran Gaspar.

- ¿Galleta? - Betania hizo un gesto de curiosidad.

- Es por cariño mamá - le explicó la pecosa -. Le dicen Galleta por cariño.

- ¡Oh!... Bueno... mucho gusto Galleta.

Al fin la muchacha de cabellos como cortinas le extendió la mano y se saludaron con mucha cortesía.

- Mucho gusto - Lili dejó oír su armónica voz.

- Pero que bella es.

- Mamá, es la más bella de todo Bardolín - dijo la pecosa abrazando por la cintura a su amiga. Galleta se ruborizó a un más sin saber donde mirar.

- Es algo tímida - dijo Gaspar - pero es el ángel de la casa.

- ¿Tímida? Con estos padres tan extrovertidos ¿tímida? - Betania no dejaba de sorprenderse del parecido físico que tenía Lilibeth con la Margot de tiempos antaños-. Esta muchacha tan parecida a ti ¿tímida?

- Cosas de Dios - dijo Margot -. Pero para nosotros es perfecta.

- Galleta es nuestra vida - dijo el gran Gaspar.

- Por qué le dicen Galleta - Betania no estaba tan extrañada por aquello. Bardolín era un lugar así, donde cada cosa podía tener su propia esencia, su propia manera de llamarse sin que eso llegara a ser realmente un apodo. Ella seguía siendo "la azabache" para Margot.

- Gaspar y yo seguimos con la tradición de papá y hacemos pasteles y galletas, y bueno... la primera palabra de la niña fue esa: "Galleta". Y comenzamos a decirle así hasta que nos acostumbramos.

- Ah pero yo quiero probar de esos pasteles - dijo Betania emocionada. La pecosa veía a su mamá con asombro, nunca la había visto tan desenvuelta, tan auténtica como en ese momento. Amó verla así -. Y realmente Galleta, suena tan bonito, y va con ella. Se ve tan dulce.

- Ven Betania, vamos a la cocina para invitarte a que pruebes nuestros postres - dijo el gran Gaspar.

- Vamos Adelaida - dijo su mamá emocionada.

- No no no, déjalas que ellas tienen que hablar cosas de muchachas y nosotras cosas de viejas - se interpuso Margot llevándose a Betania por un brazo -. Ven por aquí... ¡Qué emoción! ¡La azabache en casa!

- Mañana cumple mi hija - dijo la mamá de la pecosa mientras se dejaba guiar.

- ¡Mañana! No nos había dicho nada. Pues le haremos un gran pastel.

Los viejos amigos se alejaron y dejaron a las dos muchachas solas.

-Te quiero mostrar algo - Lili caminó hacía su habitación y Adelaida la siguió. La pelirroja se sentó en la cama mientras esperaba que su amiga le trajera aquello que parecía tener guardado como un tesoro. La muchacha de ojos marrones se sentó al lado de ella con una pequeña caja de madera pulida en las manos. Tenía una pequeña cobertura de vidrió. Sin duda era un pequeño muestrario. Se lo extendió en silencio. Adelaida lo tomó con delicadeza y al ver su interior se maravilló.

- Lili... que hermosa es... - dijo al ver la mariposa que estaba detrás del pequeño vidrio.

- Es una Monarca. Es para ti. Tu regalo de cumpleaños.

- ¡Oh!... ¡Gracias, es muy hermosa!

- Pelirroja como tú.

- Qué linda eres... pero Lili... ¿por qué no me la das mañana? Sabes que mi tía Raquel va hacer una reunión en su casa por mi cumpleaños... ¿es que no vas a ir?

- Seguro va ir mucha gente y sabes que no me siento cómoda...

- Por favor Lili, no vayas a faltar. Fabián va estar.

- Yo sé... pero... no me voy a sentir cómoda.

- No te lo voy a aceptar sino vas - la pecosa le puso de nuevo en las manos el pequeño muestrario. Los grandes ojos marrones de Lili la miraron abiertos y redondos como dos platos. Titubeó, se sintió mal al ver a Adelaida molesta.

- Adelaida... yo...

- La única forma que la reciba es mañana en casa de tía Raquel. Es mi cumpleaños Lili. ¿Entiendes lo importante que es para mi tenerte conmigo mañana? Sin ti no será igual.

- Yo... esta bién... iré - dijo en baja voz no muy convencida con la idea.

- ¡Gracias mi hermanita! - la pecosa le dio un gran abrazo. Se puso de pie y le extendió la mano -. Vamos donde tu mamá y mi mamá.

Lili guardó el muestrario con tristeza y se acercó a la pelirroja. Adelaida notó su melancolía.

- Lili, es una mariposa preciosa. De verdad que es un regalo precioso, pero lo más importante para mi es que estés presente. Mañana quiero que me la des allá.

La muchacha de lacios cabellos asintió y salieron juntas de la habitación.



En horas de la tarde, en las afueras de Bardolín, por la entrada del arco, caminaban dos jóvenes. Él iba con rostro muy serio mientras ella trataba de parecer interesante. Era poco lo que a él le podía importar lo que ella estuviera diciendo, en su mente solo daba vueltas una idea, una morbosa idea que se le había metido en la cabeza desde hace tiempo atrás. Y como él lo veía, podía tener la gran oportunidad  de llevarla a cabo en aquel lugar. Lo único que le interesaba de la pueblerina que tenía al lado era toda la información que pudiera sacarle sobre Adelaida.

- En el pueblo piensan que tu familia nos van a dejar sin hogar - dijo Rebeca mirándolo de soslayo.

- Es que este lugar es nuestro. ¿En verdad crees eso? Nunca los hemos sacado de aquí ¿crees que en verdad hemos venido a sacarlos de aquí? - mintió tan adrede como le fue posible hacerlo.

- Yo de esa situación sé poco. Yo... a mi no me parece... - le dijo ella intentando coquetearle.

- Pues no creas en esos chismes de ancianos - dijo él, secamente sin mirarla.

- No creo en chismes de viejos - respondió ella algo molesta, por el comentario.

- De quien deberían preocuparse es de otras personas que están aquí en el pueblo.

- ¿Te refieres a la pretenciosa sobrina de Doña Raquel y de los familiares de ella que están ahí?

Oscar se detuvo y la miró en silencio, quemándola con la mirada. Luego comenzó a andar al lado de ella, con una expresión aun más dura en el rostro.

- Sí. De ellos es de quien deben tener cuidado - bufó.

- La pelirroja engreída me debe una - dijo Rebeca como si la tuviera en frente y la pudiera torturar desde sus pensamientos.

- ¿Ya se conocen?

- Por desgracia. Se cree mejor que yo - la muchacha lo miró. Él pensó que cualquiera era mejor que ella. Incluso la sangre de cabaretera, como solía recordarla siempre.

- También tengo una deuda pendiente con ella - vino a él un recuerdo que le retorció el estómago de la irá que le producía.

- La conoces también - Rebeca lo miró de arriba a abajo. Él no le respondió, se quedó en aquel recuerdo. En ese momento entraron por la entrada del arco y comenzaron a andar por la vereda principal. A unos cuantos metros estaba la Masión Bardolín.

- Y... ¿por qué deberíamos temer de Doña Raquel y sus familiares? - ella rompió el duro silencio que había quedado entre los dos. En ese momento, cerca a ellos pasó Gaspar acompañado de Lilibeth, que llevaban un encargo a una de las casas cercanas al lugar que llamaban La Vereda Ciega. Oscar puso los ojos sobre la tímida muchacha que no alzaba la mirada de la cesta que llevaba en brazos.

- Esa... ¿Quién es? - preguntó deteniéndose bajo la sombra de uno de los cerezos de un jardín al notar la belleza de Lilibeth. Ella miró a Galleta con nauseas.

- ¿Galleta? Una retrasada mental a la que tu amiguita, la colorada, vive protegiendo.

- Amiga de Adelaida ¿no? - dijo para sí mismo mientras con un pañuelo se quitaba el sudor del rostro.

- Sí, pero Galleta es una retrasada - Rebeca sintió celos de ver la manera en que Oscar miraba a Lili.

- ¿Galleta?

- Un sobrenombre que le tienen en su casa.

- ¿Quien es el señor? ¿Su padre?

- ¿Don Gaspar? Sí... es el pastelero del pueblo... ¿quieres un pastel? - terminó diciendo ella con ironía.

- Puede ser - dijo él mirando a Lilibeth -. Quizá me provoque una galleta.

Gaspar y Lilibeth salieron de la vista de los dos jóvenes sin percatarse de ellos. Oscar se volteó hacia Rebeca y habilidoso como una sierpes la tomó por el rostro con firmeza y la besó.

- ¿Quieres saldar tu deuda con la "colorada"? - le dijo cerca a ella. Rebeca confundida por el repentino beso, con el corazón latiéndole con fuerzas, se sintió temblorosa. Y asintió, pensó que haría cualquier cosa por ganarse el corazón de Oscar. Él podría llevársela de ese pueblo y convertirla en una "dama de la cuidad".

- Quiero darle lo que se merece - dijo ella llenándose de soberbia.

- Haz lo que yo te pida y tendrás ese gusto - le dijo él sin soltarle aun del rostro.


 Se quedaron largo rato conversando bajo aquel cerezo. Él comenzaría a tejer su tela de araña en las veredas de Bardolín. Cada vez el tiempo iba a favor de ellos, de recuperar lo que sentían era su derecho. Más sin embargo, él  quería algo más, algo con lo que se había encaprichado tiempo atrás. Gaspar y Lilibeth pasaron de regreso, él iba adelante conversando con una señora, muy animosamente y no volvió a deparar en los jóvenes. Pero la muchacha de ojos marrones si giró su rostro hacia ellos. Primero miró la mirada incómoda de Oscar y luego miró a Rebeca a su lado; nerviosa apartó el rostro hacia la cesta vacía que llevaba en manos. Apuró un poco el paso para ir cerca de su papá y al alzar la mirada hacia a él miro pasar frente a ella una mariposa azul. Cómo se creía en Bardolín, las mariposas azules eran ángeles y cada vez que se veía una se pedía un deseo. Cuando la pequeña azulada pasó frente a su rostro, Lilibeth le rogó.


La mariposa azul apuró su vaivén entre el cálido vendaval de la tarde y se elevó en su vuelo hacia algún lugar desconocido, llevándose consigo, la plegaria de Galleta.

- Protégeme.






Próximamente el Capítulo 35




16 comentarios:

  1. Những nhà nhân sự luôn là những người có rất nhiều kinh nghiệm trong việc chọn lựa và tuyển dụng các ứng viên. Với rất nhiều lần tuyển dụng họ đều rút ra được những vấn đề mà các ứng viên còn tồn đọng. Vậy những kiểu ứng viên tìm việc làm nhanh nào thường hay gặp nhất khi mỗi đợt tuyển dụng bắt đầu.
    Kiểu ứng viên thứ nhất: Biết mình ở vị trí nào.
    Chỉ bằng một câu hỏi: "Vì sao bạn muốn làm việc tại công ty tôi?", những ứng viên thuộc kiểu này sẽ có những câu trả lời khiến nhà tuyển dụng vô cùng hài lòng. Khác với những câu trả lời thông thường hay gặp như: tìm kiếm thông tin qua mạng hay được người quen giới thiệu. Những ứng viên này sẽ dựa trên những thành tích mà công ty đã đạt được để thể hiện mong muốn được làm việc tại một nơi lý tưởng giúp họ phát huy hết khả năng của mình.
    Kiểu ứng viên thứ hai: tự ti
    Với những người đã có nhiều năm kinh nghiệm trong việc tuyển dụng họ sẽ rất dễ có thể biết được kiểu ứng viên thứ 2 này chỉ thông qua những hành động, cử chỉ. Theo chia sẻ có những ứng viên đến từ thuộc kiểu thứ 2 sẽ thường bị mất bình tĩnh, luống cuống khi gặp nhà tuyển dụng. Trước những câu hỏi nhà tuyển dụng đưa ra những người này thường sẽ ngập ngừng, trả lời không đúng trọng tâm và thường không dám nhìn trực diện người phỏng vấn.
    Có thể trong những ứng viên này có những người có năng lực, có kiến thức, nhưng chính sự tự ti khiến họ không thể hiện được bản thân mình trước nhà tuyển dụng. Chính sự tự ti ấy đã tạo thành vật cản khiến họ khó thành công trong việc ứng tuyển việc làm cần thơ.
    Kiểu ứng viên thứ ba: Tự kiêu, thiếu khiêm tốn
    Những người thuộc kiểu ứng viên thứ ba này sẽ luôn gặp thất bại khi đi ứng tuyển. Tự tin là điều rất cần thiết nhưng tự tin quá dẫn đến tự kiêu luôn cho mình là giởi nhất chính là vật cản khiến họ không được trọng dụng. Thậm chí những người thuộc kiểu người này sẽ không biết tìm hiểu trước về công ty, cho rằng bản thân họ giỏi nên sẽ chắc chắn được nhận.
    Mọi thứ cứ bàn chùn như thế cho tới khi đàm phán lương, khí thế tự tin lại lên cao không điểm dừng. Họ sẵn sàng nói: thấp nhất là ... với giọng điệu vô cùng hách dịch. Dường như với những gì đã kể ra trong mẫu cv xin việc thì họ xứng đáng nhận được mức lương thấp nhất cũng phải "dày" hơn người khác thì phải.

    ResponderEliminar
  2. Bạn đã có các kiến thức cơ bản về IT và đang muốn tìm công việc IT phù hợp với khả năng mình? Hiện nay trên thị trường có quá nhiều các trang web tìm việc làm khiến bạn đắn đo nên tìm tại trang nào. Timviec.com.vn là trang thông tin tìm việc tin cậy của ứng viên mang đến hàng nghìn ứng viên và nhà tuyển dụng lớn hiện nay tại Hà Nội, Tp.HCM, ... mà bạn tham khảo! Đừng bỏ lỡ cơ hội việc làm của mình nhé!

    ResponderEliminar
  3. Database là gì?Đây chính là một thuật ngữ khi bạn đến với internet thì bạn cần biết. Database là 1 từ tiếng Anh, nghĩa của nó là “cơ sở dữ liệu”. Đây là 1 cụm từ đã quá quen thuộc trong đời sống của chúng ta nhưng không phải ai cũng có thể giải nghĩa nó 1 cách rõ ràng và chính xác.

    ResponderEliminar
  4. Khi mang thai cơ thể các mẹ sẽ trải qua rất nhiều thay đổi có thể mẹ không ngờ tớ. Mang thai tuần đầu bụng có to không có lẽ là thắc mắc của rất nhiều mẹ bầu mới mang thai lần đầu. Thông thường khi các mẹ phát hiện ra đã có em bé thì lúc này thai nhi đã được từ 4 tuần trở nên vì tuổi thai được tính bằng vòng kinh. Dấu hiệu bụng to ở tuần đầu cũng sẽ chưa rõ rệt.

    ResponderEliminar
  5. Bạn đang muốn tìm việc nhanh, nhưng lại "tạch" ngay ở vòng gửi CV? CV.timviec.com.vn cập nhật hàng nghìn các mẫu CV, các Cover letter tiếng việt mới nhất hiện nay, thiết kế chuẩn cho người đi làm hay sinh viên xin thực tập, ..., phù hợp với mọi linh vực, ngành nghề giúp bạn gây ấn tượng ngay từ cái nhìn đầu tiên với nhà tuyển dụng.

    ResponderEliminar
  6. Content marketing tuyển dụng thường yêu cầu một số kỹ năng cơ bản sau đây:

    Storytelling - Kỹ năng kể chuyện
    Kỹ năng ưu tiên, sắp xếp nội dung trọng tâm
    Năng lực cộng tác đoàn đội
    Kỹ năng hình ảnh hóa nội dung
    Kỹ năng đổi mới và thử nghiệm
    Năng lực phân tích
    Thường xuyên cập nhật và cải thiện chuyên môn
    Xem thêm các yêu cầu ứng tuyển các vị trí khác về marketing tại tìm việc marketing

    ResponderEliminar
  7. Cập nhật thông tin doanh nghiệp cần tuyển nhân viên sale, tuyển marketing, hay công việc của nhân viên hành chính nhanh với mức lương phù hợp và chế độ đãi ngộ tốt nhất tại website timviec.com.vn. Ngoài ra, thông qua trang tìm việc này, bạn còn được cung cấp công cụ tiếp cận nhà tuyển dụng bằng các mẫu CV online miễn phí và được hỗ trợ trực tiếp từ những chuyên gia đầu ngành, những chuyên viên tư vấn nhiệt huyết để giúp bạn có thêm kinh nghiệm trong con đường tìm kiếm sự nghiệp. Để ứng tuyển thành công các vị trí việc làm này, trước hết bạn cần có một mẫu CV chuyên nghiệp, sau đó là nắm được cách trả lời phỏng vấn ấn tượng và sở hữu bộ kỹ năng văn phòng cơ bản như: cách chụp màn hình trên laptop, cách chuyển từ file pdf sang file word, cách cố định dòng trong excel hay làm mục lục tự động... Chúc bạn thành công

    ResponderEliminar
  8. Theo cách hiểu đơn giản, kế toán đóng vai trò không thể thiếu trong bất cứ một doanh nghiệp hay công ty nào đi chăng nữa. Đặc biệt là trong kinh doanh, sản xuất thì sẽ khó tránh khỏi những hoạt động phát sinh. Chính từ đây, vai trò của kế toán chính là tổng hợp lại các dữ liệu một cách chính xác nhất. Do đó mà các ứng viên có mục đích nắm bắt rõ nên nắm bắt rõ nhu cầu tuyển dụng kế toán trước khi bước vào phỏng vấn xin việc.

    Bên cạnh đó, người tìm việc cũng có thể tham khảo thêm nhiều kiến thức bổ ích khi cách làm cv online trước khi tìm kiếm việc làm. Đây chắc chắn sẽ là hành trang cần thiết giúp bạn tự tin hơn.

    ResponderEliminar
  9. Timviecit.net trang tin tức tổng hợp các kiến thức công nghệ mới nhất và các vị trí tuyển dụng it HOT nhất hiện nay. Cập nhật liên tục hơn 10,000 công việc tốt nhất từ hơn 16,000 công ty hàng đầu, lương thưởng cạnh tranh mà đãi ngộ lại vô cùng hấp dẫn tại Timviec.com.vn. Đừng bỏ lỡ cơ hội việc làm của mình nhé!

    Tham khảo thêm các kinh nghiệm phỏng vấn bổ ích cho các ứng viên cùng hàng nghìn cover letter tiếng việt "đốn gục" nhà tuyển dụng!

    ResponderEliminar
  10. Chức năng truyền thông của Marketing được tiến hành thông qua PR, quảng cáo, khuyến mãi... cũng góp phần đưa các nguồn thông tin hữu ích đến với cộng đồng, trở thành nền tảng để xây dựng thói quen mua sắm tốt hơn. Nếu bạn đang muốn tìm việc làm về marketing xem ngay tại việc làm marketing

    ResponderEliminar
  11. Maket là gì? Maket là thuật ngữ trong lĩnh vực thiết kế và sáng tạo đồ họa. Có tên tiếng anh là “Maquete“, có thể hiểu maket như là một bản vẽ mẫu, bản thiết kế mẫu, mô hình mẫu được thiết kế cho khách xem để có thể xem đưa ra quyết định duyệt rồi sau đối chiếu. Khi khách hàng đồng ý sẽ vào giai đoạn sản xuất hàng loạt.

    Thêm vào đó, khi bạn muốn tìm hiểu ứng tuyển vào một vị trí kế toán bất kì thì bạn nên nhớ rằng mình không phải là người duy nhất ứng tuyển vào vị trí đó. Để có cơ hội được vào vòng phỏng vấn thì trước tiên bạn nên chú trọng đầu tư về tạo cv xin việc làm. Đây chính là bước khởi đầu chắc chắn giúp bạn lọt vào mắt xanh của nhà tuyển dụng hơn hàng nghìn CV khác.

    ResponderEliminar
  12. Marketing là tổng thể, là hệ thống của toàn bộ các hoạt động được xây dựng và tiến hành nhằm mục đích đẩy mạnh quá trình phân phối sản phẩm, dịch vụ mà mình kinh doanh tới với thị trường mục tiêu.

    Các vị trí công việc hot trong ngành marketing như nhân viên marketing, nhân viên content marketing, chuyên viên marketing, nhân viên seo, nhân viên digital marketing...

    Quá trình tuyển marketing executive sẽ giúp doanh nghiệp tìm kiếm, xác định và làm thỏa mãn những nhu cầu phát sinh của người tiêu dùng, đem tới hiệu quả kinh doanh tối ưu.
    Các ngành nghề hot khác tại tìm việc làm 24h.

    ResponderEliminar
  13. Hiện tượng ra máu khi mang thai tháng thứ 2 thường khiến các mẹ lo lắng vì sợ con yêu gặp vấn đề. Vậy tình trạng này nguy hiểm như thế nào, nguyên nhân và cách phòng tránh hiện tượng ra máu khi mang thai như thế nào?

    Khi mang thai tháng thứ 2, không ít mẹ bầu sẽ gặp trường hợp chảy máu âm đạo. Có rất nhiều nguyên nhân khiến tình trạng này diễn ra. Có những nguyên nhân là bình thường, nhưng đôi khi đây cũng là dấu hiệu cảnh báo một số căn bệnh nguy hiểm, ảnh hưởng tới sức khoe của mẹ bầu và thai nhi. Các mẹ có thể dùng thêm trà thảo dược an thai từ củ gai tươi để phòng tránh việc bị động thai, dọa sảy thai.

    ResponderEliminar
  14. Tụ dịch màng nuôi (hay tụ dịch dưới màng đệm) là hiện tượng máu tụ trong không gian giữa nhau thai và tử cung, rất dễ gặp trong thời gian mang thai 3 tháng đầu. Hiện tượng này nếu không được phát hiện sớm và có cách chữa trị kịp thời, những cục máu này sẽ lớn dần và có thể làm nhau thai bong tách khỏi thành tử cung dẫn đến sảy thai.

    Tụ dịch màng nuôi có thể gây nên hiện tượng bóc tách túi thai, là dấu hiệu của dọa sảy thai. Tùy vào sự phát triển của thai nhi, tim thai và diện tích bóc tách túi thai so với tử cung… sẽ cho biết mức độ nguy hiểm.

    ResponderEliminar
  15. Nhu cầu tìm việc làm theo thời gian cũng được rất nhiều người tìm việc nhanh hà nội quan tâm đến. Công việc theo thời gian thường gồm 4 dạng chính: Việc làm giờ hành chính, việc ngoài giờ hành chính; việc làm bán thời gian; việc làm thời vụ.

    Việc làm tại Hà nội theo giờ hành chính thường là những công việc sẽ làm đủ 8 tiếng mỗi ngày theo quy định của luật lao động. Những công việc này thường là công việc chính của người lao động, nguồn thu nhập chính cho cuộc sống. Nhu cầu tìm việc làm theo giờ hành chính cũng luôn rất lớn bởi những công việc toàn thời gian tạo sự ổn định.

    Những công việc ngoài giờ hành chính thường là những công việc kiếm thêm thu nhập. Nhu cầu tìm việc làm thêm tại Hà Nội lớn vô cùng bởi tại đây tập trung người lao động ở đủ mọi tầng lớp. Nhiều người vì cuộc sống mưu sinh, ngoài công việc toàn thời gian còn tìm kiếm những công việc ngoài giờ hành chính khác để kiếm thêm thu nhập.

    ResponderEliminar
  16. Một form CV tiếng Anh được đánh giá là đẹp thường dựa vào các yếu tố như: cách trình bày , bố cục nội dung, form mẫu thiết kế của người tạo bản CV.

    Thông thường, một mẫu CV tiếng Anh đẹp sẽ thường để lại ấn tượng cho nhà tuyển dụng lâu hơn. Ngoài ra, bản CV bằng tiếng Anh có bố cục đẹp sẽ thúc đẩy nhà tuyển dụng tiếp tục khám phá thêm những điều tiếp theo trong CV của bạn.

    Một bản CV xin việc không chỉ bằng tiếng Anh mà cả mẫu CV tiếng Việt được gọi là chuẩn chỉ khi nó đảm bảo được sự cân bằng về nội dung, hình thức. Khi đọc một bản CV xin việc tiếng Anh có bố cục chuẩn, nhà tuyển dụng có thể cảm thấy được sự chuyên nghiệp tới từ ứng viên. Và bạn sẽ rất dễ có được cái đồng ý của nhà tuyển dụng cho buổi phỏng vấn trực tiếp nếu có được bản CV tiếng Anh chuẩn trong tay.

    ResponderEliminar